Bu benim suçum!

G ri gümüş bir ayakkabı arıyordum, her zamanki gibi birşeyler arıyordum güya kendim için bilinçsiz bir bencillikle...kimseye zararım yoktu madden..manevi olarak ise çoktu, bana bulaşmadıkları sürece ise yoktu, benim onlara bulaşmam için ise bir şekilde zayıf ve içinde pek de iyi niyet barındırmayan bir şekilde alanıma girmeleri gerekiyordu...

Bir mall e girdik, gri-gümüş bir ayakkabı arıyordum sadece..onu tam istediğim şekliyle bulamıyordum, alanımda yürüyordu o da, çoluğu çocuğu toparlıyordu kendince, dedim ki ona, ben bu gri-gümüş ayakkabıyı tek başıma aramaya geldim, biliyordun, neden benim yanıma bu çoluk çocukla geldin, biliyorsun, ben bulana kadar ben değilim..şimdi bulacağım bunu derken hepinizle ilgilenmek zorunda kaldım, gidin burdan, beni bekleyin, sizi bulabileceğim bir yerde, dinlemedi beni, oysa dinliyormuş gibi başını sallıyordu, ahali dağılmadı, herkes bir yerlere kayboldu, çıktı..kafam karıştı..tam kendim karar vermiştim ki dağılan her şeyi toplayıp bir yere koyup aynı yerlerde bilmem kaç kez aradığım gri-gümüş ayakkabıyı bulmak için, birden mall ün bulunduğumız yerindeki korkulukları alçaldı, öylece atladı galiba o boşluğa, diğer yanımdaki fazlalıkmış gibi görünen ahaliyi toparlamaya çalışan diğeri ile göz göze geldik..atladı ordan, evet o atladı ve öldü dedi...ilk defa gözlerine baktım onun..bu benim suçum!! dedim...